قرينه صارفه از معنى حقيقى اولًا : براهين قاطعهء عقليه و نقليه بر لزوم عصمت انبيا و ائمه - عليهم‌السلام - از گناه است كه قرينه عقليه و هم قرينه مقاميه عامه بر عدم اراده معنى حقيقى است . و ثانياً : قرينهء حاليهء سيره ثابت و تاريخ حيات آنهاست كه به طور قطع بر تنزّه آنها از گناه دلالت دارد . و ثالثاً : بعض اين دعاها متضمن اقرار و اعتراف به گناه و خطابه چنان كيفيتى و كثرتى است كه خواص اصحاب ائمهء معصومين - عليهم‌السلام - و بسيارى از مؤمنين كه بر خواندن اين دعاها مداومت دارند هم از آن منزّه هستند و خودبخود به قرينهء حالشان معلوم است كه معنى حقيقى اين دعاها را قصد ننموده‌اند . و اما قرينه‌اى كه از آن علاوه بر عدم ارادهء معنى حقيقى ، معنى مجازى مناسب معلوم مىشود ، حال دعا كننده است كه حال نيايش و سپاس و حمد و ستايش و اعتراف به ناچيزى و كمال فقر و احتياج به درگاه خداوند بىنياز است . و همچنين حال اعتذار ، اظهار تذلل ، تضرّع و عرض عذر تقصير است . بلاغت در اين مقام اقتضا دارد كه شخص بر بساط عذر تقصير و تشبه به كسانى بنشيند كه گناهان بزرگ از آنها صادر شده و در نهايت خشوع ، خضوع ، خوف ، تذلل ، شرمندگى ، خجالت و پشيمانى ، خدا را مىخوانند . اين شكستگى خاطر و اين خضوع و تضرّع هرچه بيشتر شود